Komunikat

dla świadczeniodawców

w sprawie zasad finansowania transportu sanitarnego

Art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych określa:

§ po pierwsze – w jakim przypadku świadczeniobiorca może korzystać z transportu sanitarnego – „w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego”

§ po drugie – kto może zlecać transport sanitarny- „na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego”

§ po trzecie – oznaczenie miejsca tj. ”do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem”.

Przepis ten należy czytać łącznie z ust. 1 wyżej wskazanego artykułu ustawy, w którym zastały określone w pkt. 1 i 2 przypadki, w jakich bezpłatny transport sanitarny przysługuje pacjentowi tj.

§ konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej,

§ potrzeby zachowania ciągłości leczenia .

Zasady finansowania transportu sanitarnego pacjentów są jednakowe w przypadku wszystkich rodzajów świadczeń.

ZACHOWANIE CIĄGŁOŚCI LECZENIA w trakcie hospitalizacji polegające na przewiezieniu pacjenta do innego zakładu powinno odbywać się bez względu na dysfunkcję narządu ruchu. Decyzja o konieczności kontynuowania takiego leczenia jest równoznaczna z zapewnieniem możliwości bezpłatnego dla pacjenta transportu sanitarnego.

ZACHOWANIE CIĄGŁOŚCI LECZENIA PRZEZ LEKARZA POZ, kierującego pacjenta do lekarza specjalisty na pierwszą wizytę w poradni specjalistycznej powinno być związane z wystawieniem skierowania na transport sanitarny przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. W takiej sytuacji kwalifikacja do transportu musi uwzględniać dysfunkcję narządu ruchu.

ZAPEWNIENIA TRANSPORTU SANITARNEGO DO PORADNI, DO KTÓREJ NIE JEST WYMAGANE SKIEROWANIE LEKARZA UBEZPIECZENIA ZDROWOTNEGO, w tym lekarza dentysty – zlecenie na transport na pierwszą poradę - wystawia lekarz podstawowej opieki zdrowotnej.

ZACHOWANIE CIĄGŁOŚCI LECZENIA PRZEZ LEKARZA SPECJALISTĘ (w tym lekarza stomatologa) - po objęciu opieką pacjenta przez poradnię specjalistyczną skierowanie na transport sanitarny wydaje świadczeniodawca, który kontynuuje dalsze leczenie specjalistyczne (w tym również lekarz dentysta). W takiej sytuacji kwalifikacja do transportu musi uwzględniać dysfunkcję narządu ruchu.

ZLECENIE TRANSPORTU SANITARNEGO W SYTUACJI, GDY PACJENT BYŁ HOSPITALIZOWANY I MA ZALECENIE DALSZEGO LECZENIA W PORADNI SPECJALISTYCZNEJ LUB REHABILITACJI –

1. W sytuacji gdy pacjent zostaje przekazany bezpośrednio po wypisie ze szpitala – celem dalszego leczenia do oddziału rehabilitacji lub jest kierowany do innego zakładu, zlecenie na transport sanitarny wystawia lekarz wypisujący pacjenta ze szpitala. W takiej sytuacji koszty transportu ponosi szpital kierujący, a kwalifikacja do transportu musi uwzględniać dysfunkcję narządu ruchu.

2. Jeżeli wizyta pacjenta w poradni specjalistycznej wynika z kontynuacji procesu leczenia, to koszty takiego transportu leżą po stronie świadczeniodawcy zlecającego wizytę kontrolną

KONIECZNOŚĆ PODJĘCIA NATYCHMIASTOWEGO LECZENIA W ZAKŁADZIE OPIEKI ZDROWOTNEJ - należy uwzględnić przepisy ustawy z dnia 8 września 2006r. o ratownictwie medycznym ( Dz. U nr 191, poz.1410 z zm), która definiuje stan nagłego zagrożenia życia oraz zasady organizacji i funkcjonowania systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego. Takiej sytuacji nie należy traktować w kontekście zapewnienia świadczeniobiorcy odrębnego świadczenia – transportu sanitarnego, ponieważ świadczeniem kontraktowanym jest świadczenie pomocy doraźnej.

W pozostałych przypadkach, na podstawie zlecenia lekarza (felczera) ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje przejazd środkami transportu sanitarnego odpłatnie lub za częściową odpłatnością, której zasady określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 w sprawie wykazu jednostek chorobowych, stopni niesprawności oraz wysokości udziału własnego świadczeniodawcy w kosztach przejazdu środkami transportu sanitarnego ( Dz.U nr 275, poz.2731).

Wyżej powołane rozporządzenie określa w:

§ § 3 - grupy niesprawności świadczeniobiorcy,

§ § 4 - stopnie niesprawności

§ § 5 – kto jest uprawniony do oceny stopnia niesprawności świadczeniobiorcy oraz zasadności wystawienia zlecenia dla pacjenta na przewóz środkami transportu sanitarnego za częściową odpłatnością - „stopień niesprawności świadczeniobiorcy określa lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, dokonując stosownej adnotacji w dokumentacji medycznej oraz dokumentacji prowadzonej na potrzeby podmiotów zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych, oraz wydaje zlecenie na przewóz”

OBOWIĄZKI ŚWIADCZENIODAWCÓW POZ W RAMACH UMOWY NA TRANSPORT SANITARNY - zgodnie z art. 5 pkt 34 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych, że środków publicznych i w świetle pkt. 38 tego artykułu – transport sanitarny jest świadczeniem opieki zdrowotnej określonym jako świadczenie towarzyszące, polegające na zapewnieniu świadczeniobiorcy transportu sanitarnego od poniedziałku do piątku w godz.8-18.00 ( §56 i 57 Zarządzenia nr 26/2007/DSOZ/Prezesa NFZ z poźn. zm) wynikającym ze wskazań medycznych. Kwalifikacja do transportu musi uwzględniać dysfunkcję narządu ruchu.

Natomiast od poniedziałku do piątku godz. od 18.00 do 8.00 oraz w soboty , niedziele i święta świadczenia opieki zdrowotnej udzielane są przez nocną i świąteczną wyjazdową opiekę lekarską i pielęgniarską. W ramach tego zakresu świadczeniodawca w przypadkach uzasadnionych medycznie wzywa zespół ratownictwa medycznego, który podejmuje decyzje o dalszym postępowaniu. W takich przypadkach lekarz decydujący o potrzebie skierowania i przewiezienia pacjenta do najbliższego szpitala udzielającego potrzebnych świadczeń, zobowiązany jest do oczekiwania na wzywany zespół ratownictwa medycznego i przekazanie pacjenta pod jego opiekę